Daniël 2:14-23
Hier kom moeilikheid, groot, gróót moeilikheid! Generaal Ariog, die hoof van die koninklike lyfwag, het opdrag gekry om ontslae te raak van al die koninklike raadgewers. Hulle ware kleure het gewys, en Nebukadnesar het agtergekom dat hierdie ‘n spul bedriërs is wat hom om die bos probeer lei met mooi praatjies. Nie ‘n enkele een van hierdie sogenaamde “wyse manne” kon hom eers vertel wat sy droom behels het nie! Daniël en sy drie maters is bitter bekommerd - natuurlik word hulle gereken onder die “wyse” manne, dus is hulle doppie óók so te sê geklink! Is dit die einde van die pad?
Daniël neem ‘n besluit: hulle kan mos nie maar net so sit en wag om doodgemaak te word nie! Hy keer vir Ariog voor: “Wat is die koning se probleem? Waarom is hy so genadeloos?”
Ariog verduidelik en dan haas Daniël hom na die koning. Hy vra dat Nebukadnesar asseblieftog nog so ‘n bietjie sal uitstel met sy teregstelling.
Ek dink die magtige koning was dalk ‘n bietjie gefassineerd met hierdie brawe jong Joodjie, en hy besluit: “Watwo! ‘n Rukkie uitstel kan nie kwaad doen nie. Wie weet, dalk verras die mannetjie hom nog!”
Daniël hardloop na sy vriende toe: “Manne, die koning het onsgrasie gegee! Nou moet ons ernstig bid!” En hulle innige smeekgebed om genade, sodat die geheim van die koning se droom vir hulle geopenbaar sou word, styg op na God. Sou die Here hulle genadig wees? Sou Hy hulle gebed verhoor?
Die viertal het uiteindelik gaan slaap. Daardie nag kry Daniël ‘n droom - ‘n droom só helder en duidelik asof dit die werklikheid is. Hy skrik wakker met ‘n bonsende hart! Dan wéét hy: hierdie was nie sommer net ‘n droom nie! O nee, hierdie was ‘n visioen wat God in Sy groot genade vir hom laat sien het. En nou weet hy presies wat om vir die koning te gaan sê. “Loof die Here!”, jubel Daniël uitgelate! Sy vriende wil nog wonder oor wat aan die gang is, maar dan sien hulle dat Daniël in ekstase is. God het die koning se droom aan hom geopenbaar! “Mag die Naam van God van ewigheid tot ewigheid geprys word!”, jubel Daniël, “Hy aan wie die wysheid en mag behoort”. ‘n Spontane loflied vul die vertrek, en ek is seker dat sy vriende daar, in die middernagtelike ure, rondgedans het van blydskap. “U, die God van my voorouers, loof en besing ek; want U het my wysheid en krag gegee, en nou aan my bekend gemaak wat ons van U afgesmeek het”
Toe Daniël sien dat hy en sy vriende in die moeilikheid is, vra hy hulle om saam met hom te bid. Die skrywer gebruik hier doelbewus die Hebreeuse name van Daniël se vriende. Alhoewel hulle dalk in dieselfde bootjie as die ander raadgewers is, is hulle is tóg totaal anders, want hulle aanbid die Lewende “God van die hemel”. Met hierdie beskrywing van God word Sy absolute verhewenheid beklemtoon. Maar al is Hy so hoog verhewe, kan hulle steeds na Hom gaan in gebed, en Hy is nie te vêr om hulle smeekgebede te verhoor nie. Inderdaad was hulle gebed skaars van hulle lippe af, toe verhoor God hulle smeking en Hy gee vir Daniël die koning se droom sowel as die uitleg daarvan, so helder soos daglig!
Wat gebeur wanneer Daniël wakker word? Hy bars uit in ‘n lofprysing! Gebedsverhoring en lofprysing loop hand-aan-hand. Hulle hoort bymekaar. Eintlik is Daniël se woorde baie meer as net ‘n lofprysing - dit is ook ‘n belydenis wat sê hoe hy God beleef. Nie alleen is Hy die God van Daniël se voorvaders nie, maar Hy is die Een wat oor wysheid en mag beskik. Ja, die Here is betrokke by die verloop van die geskiedenis, want Hy is die Een wat tye en omstandighede verander - Hy sit konings af en stel ander aan. Inderdaad stel hierdie belydenis ook vir Nebukadnesar in die regte perspektief: al is hy die magtige koning wat die wêreld met ‘n ysterhand regeer, regeer hy eintlik slegs deur die genade van God, al sal hy dit nooit herken nie! Hierdie belydenis van Daniël stel natuurlik ook ons eie regering in perspektief. Elke leier - hoé arrogant, selfversekerd en korrup hy ookal mag wees - is in daardie posisie slegs omdat God hom daar toelaat!
Daniël stel vir my en jou ‘n voorbeeld van hoe om God te beleef. Gebed moet ‘n integrale deel van ons lewens vorm. Maar dit is nie waar dit moet eindig nie: lofprysing is van kardinale belang. Lofprysing is nie iets wat Sondag by die kerk gedoen word nie, maar dit behoort ‘n integrale deel van ‘n gelowige se lewe te wees. “Wat die hart van vol is, loop die mond van oor”, lui ‘n bekende spreekwoord. As God in jou hart is, sal jou lewe én jou mond daarvan oorloop! ‘n Borrelende, stralende gelowige se blydskap en lof vir God is absoluut aansteeklik. Dit gee mede-gelowiges nuwe hoop wanneer die lewe druk, maar dit is ook ‘n “Bybel” vir ongelowiges, want hierin lees en beleef hulle dat God liefde én blydskap is, en dit gee hulle ‘n honger om ook te wil hê wat daardie gelowige het.
Gebed:
Here, ek loof en prys U vir alles wat U vir my gedoen het, en steeds elke dag doen. My dankbaarheid kan nooit genoeg wees vir al U wonderlike genade nie!