Markus 10:32-45
Daar hang ‘n donker wolk oor die twaalf manne. Die pad is moeilik, en hulle moet draf om by Hom te bly. Dit voel vir hulle asof iets Hom dryf. Die Meester het gesê dat hulle Jerusalem toe moet gaan, en toe begin Hy stap. Hy loop ver voor hulle uit, en die manne is baie bekommerd. Om van Kapernaum af tot by Jerusalem te kom, is beslis nie ‘n maklike pad nie. Dit is omtrent 130km se stap, maar dit is nie die lang afstand wat dit moeilik maak nie, dit is die verskriklike klim. Van Kapernaum, ‘n kusdorpie aan die see van Galilea, stap jy al in die Jordaanvallei af tot by Jerigo, een van die laagste dorpe op aarde - 170m onderkant seevlak. Vandaar is dit berg-op na Jerusalem, meer as 700m bo seevlak. Dit is dus byna ‘n kilometer se vertikale klim oor ruwe en uiters gevaarlike terrein, ‘n bergwoestyn met moeilike paaie.
Maar steeds is dít nie wat die manne so pla nie. Hulle nagmerrie is dat hulle wéét dat daar baie groot moeilikheid wag in Jerusalem. Die wetsgeleerdes het hulle mes in vir hulle Meester. Wat met Hom gaan gebeur, wil hulle liewers nie oor dink nie. Dit is dus ‘n baie bekommerde twaalftal wat ‘n ent agter Jesus aanstoom, die gevaarlike berge op.
Wanneer hulle vir ‘n bitter nodige blaaskansie uitspan, verduidelik Jesus vir hulle die erns van die saak. Ja, hulle ís op pad na Jerusalem. En ja, Hy wéét dat die wetsgeleerdes daar vir Hom wag. Om hulle gemoed nog meer te vertroebel, vertel Hy vir hulle dat Hy daar oorgelewer gaan word aan die priesterhoofde. Nog erger: Hy gaan aan die heidene uitgelewer word, en hulle gaan Hom ter dood veroordeel. Die Meester berei hulle dééglik voor op alles wat met Hom gaan gebeur in Jerusalem, ook dat daar ‘n bespotting van Hom gemaak sou word, dat mense op Hom sou spoeg uit afsku en dat hulle Hom sou slaan en uiteindelik doodmaak. Dit moes verskriklik gewees het vir Jesus om presies te weet wat op Hom wag - watter hel Hy sou moes deurmaak!
Die manne luister, maar dit wil nie insink nie. Alles is so verskriklik onwerklik. Hulle het sulke groot verwagtinge van Hom gehad. Hulle het selfs gedink dat Hy die groot Messias is wat hulle van die Romeine sou bevry. Maar nou vertel Hy hulle hierdie verskriklike dinge. Dit maak nie sin nie! Hulle hoor nie eers as Jesus hulle vertel dat Hy weer sal opstaan uit die dood nie. Drie dae nadat hulle Hom doodgemaak het, sal Hy weer lewe! Maar dit sink nie in nie. Die verskrikking van die dood is vir hulle ‘n ondeurdringbare muur sodat hulle gladnie die lewe ná die dood kan raaksien nie!
Is dit nie dikwels ook maar vandag so met ons nie? Die dood is vir ons só ‘n verskriklike finaliteit, dat ons verstand nie kan begryp dat die dood maar slegs ‘n deur is na die ware lewe nie.
Maar dan is dit weer tyd dat hulle moet aanstap en weereens is dit Jesus wat voor hulle uit loop en die manne wat moet sukkel om by te bly. Die twee broers, Jakobus en Johannes loop en konkel: daar is ‘n diep gesprek tussen hulle en die ander kan sien dat iets nie baie kosjer is nie. Dan draf die twee vorentoe tot by Jesus. “Meester, ons het ‘n versoek,” hyg hulle na hulle asem. “Wanneer U as Koning heers, wil ons weerskante van U langs U troon sit!” Baie duidelik verstaan hierdie manne gládnie waaroor dit gaan nie. Het hulle dan nie gehoor wat Jesus hulle die hele tyd probeer leer het nie? Dit gaan vir hulle om ereposisies, hier op die mees kritieke tyd in Jesus se lewe!
Jesus sê ook dan dadelik vir hulle dat hulle nie besef wat hulle vra nie. Hulle vra eintlik dat hulle saam met Hom sal ly en sterf. Sien hulle kans daarvoor? Sien hulle werklik kans vir die kruis en alles wat daarmee saamgaan? “O ja, hulle sien kans daarvoor!”
Baie duidelik het die twee nie die vaagste idee waarvan Jesus praat nie. “Die beker wat Ek drink, sál julle drink!” Ja, Hy weet alreeds dat hulle wreed gemartel sou word jare later en dat hulle óók baie sou ly vir die Evangelie. Maar oor die ereposisies - nee, dié sou hulle nie toegestaan word nie. God alleen kan bepaal wie dáár sal sit.
Ons weet vandag nie wat met Johannes gebeur het nie. Ons kan maar net raai dat hy om die lewe gebring is. Jakobus is deur koning Agrippa laat doodmaak.
Die manne is verontwaardig oor die twee broers se arrogante versoek. Jesus roep hulle nader, en praat baie ernstig met hulle. Hy verduidelik dat daar by gelowiges nie dieselfde soort leierskapstelsels werk as by die wêreld, waar iemand baas is nie. Magsmisbruik gebeur net eenvoudig nie onder gelowiges nie! By gelowiges is daar eerder kompetisie oor wie mekaar kan dien! Die groot sleutelwoord is DIENS. Jesus is die voorbeeld vir alle gelowiges. Hy het Sy lewe daaraan gewy om te dien - dit sien ons regdeur Markus se verhaal. En dit is wat elke gelowige moet nastreef!
As ons deur die stowwerige blaaie van die kerkgeskiedenis blaai, sien ons dat daar maar baie min tot reg gekom het van Jesus se lering en dat daar baie stryd was om die hoogste leierskapsposisie. Vandag gebeur dit steeds dikwels. Die tyd het aangebreek dat ons nou meer as ooit Jesus se woorde ons eie sal maak en dat ons as gelowiges ons daarop toelê om mekaar te dien eerder as om leiers in ereposisies te wil wees.
Gebed:
Here, leer my asseblief hoe om waarlik te dien.