Donderdag 8 Desember

Wie is Baas in die Huis?

Kolossense 3:18-4:1

Om argitek of tekenaar te wees wat huise ontwerp, is nie altyd die maklikste beroep nie, veral wanneer jy ‘n nuwe huis moet ontwerp vir ‘n paartjie waar kommunikasie nie bestaan nie.

So stap die tweetjies op ’n mooi dag in my kantoor in en hulle begin verduidelik hoe die huis moet lyk wat ek vir hulle moet ontwerp. “Dit moet ‘n Spaanse styl huis wees,” s sy, “ek is mal oor ‘n Spaanse huis!”

“Nee!” Hy skud heftig sy kop. “’n Bali-styl huis is wat ek in gedagte het!”

En daar begin my nagmerrie. Vir die volgende halfuur sit ek sprakeloos, sonder dat ek ‘n enkele woord dwars kan inkry, terwyl hulle baklei dat die spoeg spat. Uiteindelik kry ek dit reg om die gesprek te stuur na die binnekant van die huis: “’n Oop plan kombuis-sitkamer-eetkamer?” wil ek weet.

“Kombuis apart!” s hy, baie seker van sy saak.

“Nee, oop plan”, dring sy aan, “want ek wil sien wat in die sitkamer aangaan as ek moet kos maak.”

“Ek wil nie teen vuil skottelgoed vaskyk wanneer ek TV kyk nie!” En daar spat die vonke weer. ‘n Uur later loop die twee baklei-baklei uit my kantoor uit, sonder dat ek die vaagste benul het wat om vir hulle te ontwerp. En dit is een van die redes waarom ek vandag nie meer planne teken nie!

Aan die einde van Paulus se brief aan die Kolossense, verduidelik hy hoe ‘n gesin eintlik moet funksioneer. Sy redenasies is geskoei op die normale verhouding van gesinne van daardie tyd. Hulle het geleef in ‘n patriargale stelsel, waar die man die hoof was van die gesin, en sy s was finaal. Die vrou, kinders en slawe moes dans na sy pype. Paulus wil nie die stelsel verander nie, maar hy wil dit in perspektief stel met Christelike beginsels. Die man bly dus steeds die hoof van die huis. Let wel: die HOOF, nie die BAAS nie! In enige situasie waar ‘n paar mense by betrokke is, is dit noodsaaklik dat een persoon leiding neem. Dit is presies wat die man behoort te doen. Om onderdanig aan die man te wees, beteken dus nie dat sy sy slaaf moet wees nie, maar dat sy sy leiding moet aanvaar. Sy moet hom man laat wees, en dit nie vir hom moeilik maak om sy leiersrol te vervul nie.

Aan die ander kant kan ‘n man baie maklik sy magsposisie as leier in die huishouding misbruik, en die res behandel as slawe en vloerlappe. In Paulus se tyd sou niemand in die samelewing eers ‘n wenkbrou gelig het daaroor nie, want dit was algemene praktyk. Dit is daarom dat Paulus die man vermaan om sy vrou lief te h, en so op te tree dat sy nie bitter voel nie. Ons moet ook onthou dat mense nie daardie jare met mekaar getrou het omdat hulle verlief was nie. Die pa van die gesin het sy kinders se huwelike gerel, dikwels op finansile gronde. ‘n Man moes dus maar net tevrede wees met die vrou wat hy kry, en hy moes haar leer liefkry. Liefh alleen is egter nie genoeg nie. Hy moet ook sy verpligtinge in die huis nakom, anders maak hy dit vir haar bitter moeilik. Onthou: die lewe was baie anders daardie jare. ‘n Vrou kon nie sommer ‘n man se pligte oorneem nie. As die man van sy pligte nalaat, dan laat hy sy vrou in ‘n baie netelige posisie. Hy moet altyd s optree dat sy veilig en geborge voel, en dat sy waarlik vrou kan wees in die huwelik.

Kinders was in daardie jare beskou as “eiendom” wat aan hulle pa gehoorsaam moes wees, maak nie saak wat gebeur nie. Dikwels het die pa hierdie situasie uitgebuit, en hulle moes net spring as hy beveel. Dit is om hierdie rede dat Paulus die pa vermaan om regverdig teenoor sy kinders op te tree. Hy moet hulle nie irriteer (moedeloos maak) met onbillike bevele nie. Maar aan die ander kant moet kinders steeds onthou dat hulle pa die hoof van die huishouding is. Hulle moet hom daarvoor respekteer.

Ook die slawe-situasie kom aan die beurt: dit raak ‘n netelige kwessie as ‘n slaaf tot bekering kom, en hy nou sy eienaar se broer in Christus word. Hoe hanteer jy so ‘n situasie?

Soos reeds ges, wou Paulus nie die stelsel verander nie. Dit beteken dan ook vandag dat ons nie noodwendig ons huishouding moet verander om anders as die huidige norm te wees nie. Wat dit wl beteken, is dat ons dit in Christelike perspektief moet stel. Ons samelewing is totaal anders as in Paulus se tyd. Waar die vrou in daardie jare uitsluitlik huisvrou was, staan sy vandag gewoonlik in ‘n beroep. Al te dikwels beklee die vrou in die huishouding ‘n hor pos as haar man, en dit gebeur selfs soms dat die vrou in die werksituasie die baas is en haar man ‘n ondergeskikte. Binne gesinsverband moet so ‘n situasie met groot omsigtigheid en deernis hanteer word. Die heel belangrikste ding wat in enige huwelik en enige situasie moet oorheers is ware Christelike liefde. Waar liefde in enige huwelik oorheers, sal die situasie, hoe ingewikkeld dit ookal mag wees, homself uitsorteer.

Gebed:

Hemel Vader, ek bid vanoggend vir ‘n oormaat liefde in my huwelik. Help my asseblief om my huweliksmaat se unieke situasie te verstaan, en dit met liefde en deernis te hanteer.

Skriflesing
Wedersydse verhoudings
(Vgl. Ef. 5:22 -- 6:9; 1 Pet. 2:18 -- 3:7)

18Vrouens, wees aan julle mans onderdanig soos dit pas by mense wat in die Here glo.

19Mans, julle moet julle vrouens liefh, moenie die lewe vir hulle bitter maak nie.

20Kinders, wees in alles aan julle ouers gehoorsaam, want die Here verlang dit van kinders wat in Hom glo.

21Vaders, moenie gedurig by julle kinders fout soek dat hulle moedeloos word nie.

22Slawe, wees in alles gehoorsaam aan julle eienaars hier op aarde. Moenie net werk om deur hulle raakgesien te word en so in mense se guns te kom nie, maar werk met 'n opregte hart uit eerbied vir die Here. 23Wat julle ook al doen, doen dit van harte soos vir die Here en nie vir mense nie, 24omdat julle weet dat julle van die Here as beloning sal kry wat Hy belowe het. Christus is die Here in wie se diens julle staan. 25Wie onreg doen, sal gestraf word oor die onreg wat hy gedoen het; die Here trek niemand voor nie.

Kolossense 4
1Eienaars, behandel julle slawe reg en billik in die wete dat julle ook onder iemand staan, onder die Here in die hemel.

Woensdag 7 Desember

Shay se Bofbalwedstryd

Kolossense 3:5-17

Jy het moontlik al die storietjie in vandag se oordenking gehoor. Maar ons kan dit maar oor en oor hoor want dit is so relevant.

Die kosbare verhaaltjie het ’n paar jaar gelede die rondte gedoen van ‘n pa wat tydens ’n geleentheid by ‘n skool vir verstandelik-gestremde kinders ‘n baie netelige vraag aan die gehoor gevra het: “Die natuur is perfek solank daar nie mee gepeuter word nie. Waarom is dit dan so dat my seun, Shay, nie soos ander kinders kan leer nie? Hy verstaan nie dinge soos sy maatjies nie - wat het skeef geloop?”

Daar het ‘n ongemaklike stilte oor die gehoor neergesak. “Ek glo dat wanneer ‘n kind soos Shay, fisies sowel as verstandelik gestremd, in die wreld kom, dan is daar geleentheid vir mense om  ware deernis te wys. Dan sien jy wat werklik in die binneste van mense aangaan.”

En toe vertel hy van ‘n insident met sy seun.

Hy en Shay het eendag verby ‘n park gestap waar ‘n klompie seuns besig was om bofbal te speel. Shay vra toe ‘n baie seer vraag: “Dink Pappa hulle sal my laat saamspeel?” Die pa se hart het inmekaar gekrimp, want hy ken kinders, en hy weet hoe wreed hulle kan wees. In hierdie spel gaan dit om wen, en watter kind sal nou iemand soos Shay in sy span wil h, as hy voor sy siel weet dat dit kan maak dat hulle span die wedstryd sal verloor. Terselfdertyd weet hy ook wat dit vir Shay sou beteken as hy toegelaat word om saam te speel. Dit sou hom daardie broodnodige gevoel gee van dat hy rens behoort, en dat hy aanvaar word ten spyte van sy gestremdheid.

Met angs in sy hart gaan vra hy vir een van die seuns op die veld of daar nie dalk ‘n kans is dat Shay kan saamspeel nie. Die seun kyk eers vraend om na sy maats vir hulp, en toe draai hy om: “Ons is agter met ses lopies. Ons speel nou in die agste beurt. Ek dink ons kan hom in die negende beurt inpas….”

Sukkel-sukkel loop Shay na die spanbank toe. As sy ore nie in die pad was nie, was die glimlag reg rondom. Hy word uitgereik met ‘n spantrui, en sy pa moet sukkel om die trane weg te sluk, maar die gloed in sy hart straal uit op sy gesig. Shay is aanvaar net soos hy is, met tekortkominge en al!

Teen die einde van die agste beurt het Shay se span ‘n paar lopies aangeteken, maar hulle is steeds agter met drie lopies. Toe die negende beurt aanbreek kry Shay ‘n handskoen, en word hy in die veld in gestuur. Hy is in ekstase! Die span teken nog lopies aan, ten spyte (of dalk as gevolg) van die feit dat  daar nooit ’n bal in Shay se rigting gekom het nie. Die einde van die wedstryd is in sig, en as hulle nog een lopie aanteken, dan kan Shay se span wen. Daar sak ‘n ongemaklikheid oor die veld toe, want dit is Shay se beurt om te kolf. Sonder aarseling gee die kaptein vir Shay die kolf. Hy het nog nooit in sy lewe eers ‘n kolf vasgehou nie.

Shay gaan staan onbeholpe op die bof. Die ander span se balgooier sien dadelik dat hy hierdie situasie baie mooi sal moet hanteer. Shay se span het hulle oorwinning prysgegee vir Shay se oomblik van glorie. Hy loop ‘n paar tre nader, en rol die bal versigtig in Shay se rigting. Shay slaan woes na die bal, maar dis totaal mis. Met die tweede bal kom hy nog ‘n bietjie nader. Di slag slaan Shay die bal wonder-bo-wonder raak, maar dit rol terug reg in die balgooier se hande in. Die einde van die spel! Die balgooier mik om die bal vir die outjie by die bof te gooi en dan die wedstryd te wen, maar toe doen hy ‘n snaakse ding: hy gooi die bal hoog oor die seun se kop, sodat hy ver moet hardloop om die bal te kry. “Hardloop, Shay! Eerste bof! Hardloop!” Shay is verwilderd - hy het nog nooit in sy lewe so ver gehardloop nie, maar hy maak dit uitasem tot by die eerste bof. “Tweede bof, Shay, tweede bof!” skree die hele veld nou saam, as Shay lomp aanstrompel. Intussen kry een van die outjies die bal in die hande, en hy mik om Shay uit te gooi en die held van sy span te word, maar toe besef hy wat aan die gang is, en hy gooi ‘n wilde gooi bo-oor die volgende seun se kop, sodat di weereens ver moet hardloop vir die bal. Shay waggel uitasem voort na die derde bof: “Shay, Shay, Shay!”, weergalm dit oor die veld, “Shay, al die pad Shay!” Iemand moet hom help om die regte draaie te maak sodat Shay onder groot gejuig die wedstryd vir sy span wen.

“Daardie dag”, s die pa saggies, terwyl trane oor sy wange stroom, “het die kinders van albei spanne gewys wat ware liefde is!” Daardie selfde jaar nog is Shay dood, maar tot sy dood toe het daardie oorwinning wat kinders met empatie hom gegun het, ‘n trotse gloed op sy wange gesit.

Wat daardie dag gebeur het is presies die soort liefde waarvan Paulus in vers 14 skryf wanneer hy s: “Bo dit alles moet julle mekaar liefh. Dit is die band wat julle tot volmaakte eenheid saambind.”

Gebed:

Here, as ek hierdie verhaaltjie hoor, dan moet ek my kop in skaamte laat sak, want ek skiet so bitter ver tekort in my liefde teenoor my medemens. Vergewe my asseblief, en gee vir my ‘n gloed van liefde in my hart.

Skriflesing

Die ou en die nuwe lewe

5Daarom moet julle die aardse dinge doodmaak wat nog deel van julle lewe is: onsedelikheid, onreinheid, wellus, slegte begeertes, en gierigheid, wat afgodery is. 6Deur sulke dinge kom die straf van God oor die mense wat aan Hom ongehoorsaam is. 7Vroer het julle ook aan di dinge meegedoen toe julle nog daarin gelewe het. 8Maar nou moet julle al hierdie dinge laat staan: woede, haat, nyd en gevloek. Vuil taal moet daar nie uit julle mond kom nie, 9en moenie vir mekaar lieg nie. Julle het met die ou, sondige mens en sy gewoontes gebreek 10en leef nou die lewe van die nuwe mens, wat al hoe meer vernuwe word na die beeld van sy Skepper en tot die volle kennis van God. 11Hier is dit nie van belang of iemand Griek of Jood is nie, besny of nie besny nie, andertalig, onbeskaaf, slaaf of vry nie. Hier is Christus alles en in almal.

12Julle is die uitverkore volk van God wat Hy baie liefhet. Daarom moet julle meelewend, goedgesind, nederig, sagmoedig en verdraagsaam wees. 13Wees geduldig met mekaar en vergewe mekaar as die een iets teen die ander het. Soos die Here julle vergewe het, moet julle mekaar ook vergewe. 14Bo dit alles moet julle mekaar liefh. Dit is die band wat julle tot volmaakte eenheid saambind. 15En die vrede wat Christus gee, moet in julle lewens die deurslag gee. God het julle immers geroep om as lede van een liggaam in vrede met mekaar te lewe. Wees altyd dankbaar. 16Die boodskap van Christus moet in sy volle rykdom in julle bly. Leer en onderrig mekaar met alle wysheid. Met dankbaarheid in julle harte moet julle psalms, lofgesange en ander geestelike liedere tot eer van God sing. 17En wat julle ook al s of doen, s en doen dit alles in die Naam van die Here Jesus en dank God die Vader deur Hom.

 Dinsdag 6 Desember

Tradisies

Kolossense 2:20-3:4


Ek stap die kerkgebou binne. Dis stil-tjoepstil. Iewers kug iemand saggies, gesmoord in haar sakdoek. Daar hang ‘n swaar, dik atmosfeer oor die “heilige” gebou. Ek voel bitter ongemaklik: my das wurg my, en die pak klere, die einste een waarin ek aangeneem en voorgestel is, sit ongemaklik om my lyf. As ek versigtig op die harde kerkbank gaan sit, kraak dit. Iemand draai vererg om en gluur my aan. Ek weet nie waarheen om te kyk nie. Agter op die galery speel die orrel swaar, onverstaanbare doodsmusiek. Die atmosfeer is somber. ’n Tante met ’n reuse skepping op haar kop kom sit hier reg voor my. Ek rek my nek om te sien of ek darem nog die preekstoel kan sien. Skielik hou die orrelis op speel. Die konsistorie se deure swaai oop en die hele gemeente staan soos een man op, amper meganies, as die kerkraadslede  instap, die dominee vooraan in sy waardige toga en die res almal geklee in swart pakke en wit dasse. Ons sing: “Here Jesus, ons is saam, hier op U bevel vergader.”

Onthou jy nog? Dankie tog: daardie dae is verby. Maar dit het nie so maklik verbygegaan nie. Ek onthou nog die aand toe daar tydens ’n kerkraadsvergadering gepraat (baklei) is oor die kleredrag van die kerkraad. Dit was ‘n vuurwarm debat, en hierdie een enkele puntjie het die ganse vergadering oorheers. Die vergadering was in Stanger, en die sweet het ons behoorlik afgetap terwyl ons (geklee in ons swart pakke en wit dasse) in die snikhete, bedompige kerkgebou ons vurige menings gelug het oor wat betaamlik is. Gedurende die ganse kerkraadsvergadering, wat tot middernag geduur het, was daar bitter min gepraat oor koninkrykswerk, want hierdie enkele ding oor tradisie het almal se gedagtes oorheers.

Uiteindelik is daar onder luide protes van sommige ou vuurvreters besluit dat tradisie moes plek maak vir ‘n meer sinvolle kleredrag. Maar die arme predikant word gestraf: hy moet steeds sy swart pak, wit das en toga dra, en dit Sondag-na-Sondag uitsweet op die snikhete kansel.

Vandag kan ons maar net lag oor daardie simpele tradisies - die hoed, en alles wat daarmee gepaard gegaan het. Dit is presies sulke dinge waaroor Paulus in sy brief  met die gemeente in Kolosse gesels: hulle was vasgevang in ‘n web van tradisies, oor wat hulle mag eet en wat nie, en dit het ‘n hele wettiese ding geraak, want sonder om daardie wette na te kom, is jy nie deel van die gemeente nie, of nog erger: het jy nie deel aan die saligheid nie. Paulus stel dit baie duidelik dat hierdie ‘n selfgemaakte godsdiens is, en dat dit absoluut geen ewigheidswaarde het nie. Ek dink dat as Paulus in ons tyd geleef het, hy presies dieselfde sou s oor daardie klere-debakel van die kerkraad.

Paulus stel dit baie duidelik: “Julle het saam met Christus gesterwe”, skryf hy vir die Kolossense (en ook vir ons!) “en is dus dood vir die wettiese godsdienstige rels van hierdie wreld.” En dan skryf hy ‘n bietjie later, in hoofstuk 3: “Aangesien julle saam met Christus uit die dood opgewek is, moet julle strewe na die dinge daarbo waar Christus is…..”

Sien, hier is twee elemente betrokke: eers moet jy ontslae raak van die ou nuttelose tradisies, maar in die plek daarvan moet daar iets kom wat verhewe is, want jy het nie alleen saam met Jesus gesterwe nie, maar jy LEWE nou saam met Hom. Kom ons vat byvoorbeeld ‘n kerkraadsvergadering: waaroor moet die gesprek daar gaan? As die gesprek nie ten minste oorheers word deur sake van geestelike waarde, soos byvoorbeeld sending, evangelisasie, barmhartigheid en die geestelike welstand van die gemeente nie, dan het daardie kerkraad ‘n groot probleem.

Kom ons beweeg ‘n bietjie nader na ons persoonlike lewe: watter dinge oorheers ons geestelike lewe? Gaan ek kerktoe omdat tradisie dit vereis? Lees ek Bybel en bid ek omdat ek so geleer is? Baie mooi en edel tradisies, maar as hulle slegs ‘n “wet” in my lewe is, dan is dit betekenisloos. As ek maar net Bybel lees omdat dit die regte ding is om te doen, dan kan ek dit net sowel maar los. As my geloofslewe werklik lewendig is, sal daar by my ‘n honger wees na die Woord van God, en as daar iets is wat nie sin maak nie, gaan ek daaroor oplees in ‘n Bybelkommentaar. Dan gaan die erediens en biduur en selbyeenkoms elke keer vir my ‘n belewenis wees, en iets wees wat ek nie wil misloop nie. Dan gaan dit ook nie meer saakmaak watter predikant die Sondag preek nie, want dit gaan oor ‘n ontmoeting met God wat ek deel met my mede-gelowiges. Inderdaad sal my gebedslewe ook anders wees: nie maar net ‘n “wenslysie” waar ek my bestellings by God plaas vir hierdie en daardie nie, maar ‘n ware gesprek met God.

Kom ons vergeet van die uitgediende tradisies, en begin waarlik lewe!

Gebed:

Here, daar is so baie ou tradisies waaraan ek nog vasklou. Help my asseblief om vry te raak daarvan, en my hele lewe slegs op U te rig.

Skriflesing

Julle het saam met Christus gesterwe


20Julle het saam met Christus gesterwe en is dus dood vir die wettiese godsdienstige rels van hierdie wreld. Waarom lewe julle dan nog asof julle aan hierdie wreld behoort? Waarom gehoorsaam julle allerhande voorskrifte 21soos: “Hieraan mag jy nie vat nie!” “Daaraan mag jy jou mond nie sit nie!” “Daaraan mag jy nie raak nie!”? 22Dit gaan alles oor dinge wat bedoel is om gebruik te word en te vergaan, en dit is maar net gebooie en leerstellings van mense. 23Hierdie leerstellings het wel 'n skyn van wysheid met hulle selfgemaakte godsdiens, danige nederigheid en streng beheersing van die liggaam, maar dit het geen waarde vir die beteueling van die sondige drifte nie.

Kolossense 3
Julle is saam met Christus uit die dood opgewek

1Aangesien julle saam met Christus uit die dood opgewek is, moet julle strewe na die dinge daarbo waar Christus is, waar Hy aan die regterhand van God sit. 2Rig julle gedagtes op die dinge wat daarbo is, nie op die dinge wat op die aarde is nie, 3want julle het gesterwe, en julle lewe is saam met Christus verborge in God. 4Wanneer Christus, wat julle lewe is, by sy wederkoms verskyn, sal julle ook saam met Hom verskyn en in sy heerlikheid deel.

TERUG NA BO

Maandag 5 Desember

Vasgevang

Kolossense 2:8-19

n Mens se lewe word vandag oorheers deur soveel onnodige dinge, die skeppinge van jou eie hebsug. Vat nou maar die TV: hoe gebonde het ons nie aan hierdie toestel geraak nie. Baie mense raak so verknog aan sepies, dat hulle nooit ‘n enkele episode misloop nie, en dat ander, dikwels belangrike dinge dikwels in die slag bly, net omdat die sepie eerste kom. Ons het jare gelede ‘n Dominee in ons gemeente gehad wat so verknog was aan Dallas. Dikwels het hy ‘n huisbesoek onderbreek om by my Dallas te kom kyk. By een geleentheid het hy ‘n vergadering onderbreek, en al die ouderlinge moes eers saam met hom Dallas kyk, en daarna kon ons die vergadering hervat.

Dan is daar die internet wat baie mense se lewens totaal oorheers. Om deur die wonderwreld van die wreldwye web te reis, op soek na interessanthede, kan verslawend wees. Vir party mense is dit pornografie op die net, en dan raak die verslawing totaal sieldodend.

n Derde stukkie tegnologie wat ons moderne tyd dikwels ondraaglik maak, is ons daaglikse kommunikasiestelsel. Die telefoon was al erg genoeg, en het ‘n mens dikwels tot raserny gedryf. Maar toe kom die selfoon! Aanvanklik was dit net jou telefoon waarmee jy in jou sak rondloop, net waarheen jy ookal gaan. ‘n Mens kan vandag skaars ‘n sinvolle gesprek rens in ‘n stil kafeetjie met iemand voer, want die een of ander tyd gaan ‘n selfoon die gesprek onderbreek, dikwels vir ‘n ding wat kon gewag het.

Die moderne selfoon het egter nog 'n groter euwel met hom saamgebring: die sosiale media! Feitlik elke selfoon is gerat om WhatsApp, Internet, Facebook en al die ander toeps te kan hanteer. Jy kan deesdae nie meer 'n sinvolle gesprek met iemand voer nie, want iewers word dit onderbreek deur 'n boodskappie op die selfoon.

Dan is daar nog ons moderne winkelsentrums met al sy haarsalonne en skoonheidsdeskundiges en winkeltjies wat jou vir ure kan besig hou. Dit is veral die Evasgeslag wat totaal betower word deur die wonderwreld van ‘n winkelkompleks, dikwels tot ‘n arme man se bittere frustrasie.

Die lewe was soveel eenvoudiger toe ek jonk was. Daar was nie TVs, selfone, internet of winkelkomplekse nie. Die plaastelefoon het net een of twee keer ‘n dag gelui, en die enigste “sepie” was die Du Plooys van Soetmelksvlei op die radio. Kindwees was lekker en propvol avontuur: kaal swem in die plaasdam, kleilat-oorlog, jagtogte met ‘n kettie, verjaar in die vrugteboord, klei-osse maak, en sommer net kind wees.

My grootste hunkering vandag, is om maar net iewers heen te kan ontsnap waar ek, sonder TV, selfoon, internet en al die ander goed wat lawaai, om ‘n kampvuurtjie kan sit en naby my God wees. My hart smag na die stilte!

n Mens se geestelike lewe is dikwels ook so vol foefies dat jy vergeet van die heel basiese dinge. Dit was juis Paulus se groot kommer oor die baie foefies wat die Christene in Kolosse in hulle geloofslewe wou saamdra. Geloof in Jesus was vir hulle nie genoeg vir hulle saligheid nie, maar daar was allerhande wettiese godsdienstige rels wat hulle eers moes nakom. Paulus het hulle gewaarsku teen misleidende teorie en argumente wat gedreig het om hulle totaal weg te voer, soos filosofie oor die “kuns van die lewe”. Dikwels moes hulle geestelike magte tevrede stel om by God uit te kom. (Daar is net een Weg: Jesus!) Baie mense het bly vasklou aan allerhande rels wat jy moes nakom: wat jy mag eet en drink, en allerhande heilige dae soos die nuwemaanfees en die sabbat. En dan was daar diegene wat engele en visioene aanbid het om te wys hoe nederig en godsdienstig hulle is.

Hoe dikwels probeer ons vandag dieselfde doen. In die kerklewe raak ons soms so vasgevang in allerhande kommissies en goed, dat ons totaal by Jesus verby lewe. ‘n Geestelike werker se lewe is dikwels so volgeprop met allerhande verpligtinge en organisasies, dat hy nie by die basiese dinge uitkom nie. Ongelukkig kom gemeentewerk gewoonlik op die skouers neer van slegs ‘n paar gewillige gemeentelede. Die gevaar kom dan ook dat hierdie gewilliges so vasgevang raak in hulle pligte, dat Jesus verlore raak. Dikwels word hulle gedwing om dinge te doen, bloot omdat niemand anders bereid is om te help nie. Ek het self al verskeie kere in sulke situasies beland, en ek is baie dankbaar vir die barmhartige Samaritane wat bereid was om my uiteindelik te kom red. Die gevaar van so ‘n lewe is dat jy so besig kan raak met die Dinge van God, dat jy nie meer uitkom by die God van die Dinge nie!

Daar moet ‘n baie fyn balans in ‘n Christen se lewe wees. Hl bo aan die lys is Jesus. Hy is die Spil waarom alles draai. Hy alln gee vir jou die saligheid. Al die ander dinge wat ‘n mens byvoeg, mag slegs n rede h, en dit is om dankie te s vir Jesus se groot geskenk. As jy dn ‘n fees vier of vas of werk in jou gemeente, uit dankbaarheid aan Jesus, dan maak dit sin.

Gebed:

Here, bevry my asseblief van al die onnodige bagasie in my lewe, en bring my weer terug na Jesus, die enigste Bron van die ware lewe.

Skriflesing

8Pas op dat niemand julle van Hom af wegvoer deur teorie en argumente wat misleidend is nie. Dit is dinge wat berus op die oorlewering van mense, op wettiese godsdienstige rels en nie op Christus nie. 9In Hom is die volle wese van God beliggaam, 10en in verbondenheid met Hom deel julle in sy volheid. Hy is die hoof oor elke mag en gesag. 11Deur julle verbondenheid met Hom is julle ook besny, nie met die besnydenis wat deur mense verrig word nie, maar met die besnydenis deur Christus, en dit bestaan in die wegneem van die sondige natuur van die mens. 12Dit het by die doop gebeur deurdat julle toe saam met Hom begrawe is. Deur julle verbondenheid met Hom is julle ook saam met Hom opgewek, omdat julle geglo het in die krag van God wat Hom uit die dood opgewek het. 13Julle was dood deurdat julle gesondig het en deurdat julle sondige natuur nog nie weggeneem was nie. God het julle egter saam met Christus lewend gemaak deurdat Hy ons al ons sondes vergewe het. 14Hy het die skuldbewys met sy eise teen ons tot niet gemaak. Deur dit aan die kruis te spyker, het Hy dit vir goed weggeneem. 15Hy het elke mag en gesag ontwapen en hulle in die openbaar vertoon deur hulle as gevangenes in die triomftog van Christus mee te voer.

Moenie dat iemand julle mislei nie

16Daarom moet julle nie dat iemand vir julle voorskrywe wat julle moet eet en drink nie, of dat julle die jaarlikse feeste of die nuwemaansfees of die sabbatdag moet vier nie. 17Dit is alles maar net die skaduwee van wat sou kom; die werklikheid is Christus. 18Moenie dat iemand wat behae skep in danige nederigheid en in die aanbidding van engele en wat voorgee dat hy allerhande visioene gesien het, julle daarmee mislei nie. So iemand verhef hom oor wat hy in eiewaan van homself dink, 19en hy hou nie aan die hoof, aan Christus, vas nie. Uit Christus groei die hele liggaam, ondersteun deur die gewrigte en saamgebind deur die spiere, soos God dit laat groei.

Vrydag 2 Desember

'n Vaste Fondament

Kolossense 2:1-7

Ek het vir baie jare gewerk as tekenaar, en ek het soms interessante versoeke gekry, om geboue te ontwerp wat dikwels baie anders is as net die gewone woonhuis. So kry ek ‘n klompie jare gelede ‘n versoek van ‘n lewensredderklub in Ballito om vir hulle ‘n gebou op die strand te ontwerp, vanwaar hulle die mense wat in die see baljaar kan dophou. Hulle was nie tevrede daarmee dat die gebou LANGS die strand staan nie. Nee, dit moes reg OP die strand staan! Ek het na allerhande kante toe begin wonder hoe ‘n mens hierdie gebou so sou anker dat ‘n rowwe see nie dalk sy fondasies sou ondergrawe nie, en uiteindelik gaan ek kers opsteek by ‘n inginieur. Hy het die saak net een kyk gegee, en toe s hy dat hy met niks minder tevrede sou wees nie, as dat die fondament op soliede rots geanker word.

Geld om die plek te bou was maar baie skraps, maar die man het voet by stuk gehou, en toe begin die groot grawe in die los sand vir ‘n rotsbank. Na ‘n groot gesukkel en baie swets deur die arme bouer, is die fondasies uiteindelik op ‘n soliede rots gegooi, en toe kon die bouwerk begin.

Nie baie ver van hierdie geboutjie af nie, beplan iemand anders ‘n rukkie later ‘n groot, duur gebou, baie naby aan die strand, maar hoog teen die duin op. Toe die konstruksiewerk begin, kom l die stadsinginieur ‘n besoek af, en hy beveel aan dat die gebou se fondamente moet rus op betonpilare wat tot op vaste rots gesink word. Vir die ontwikkelaar was dit net te veel moeite en geld, en boonop is die gebou mos veilig, ver bokant seevlak! En hy volg sy eie kop!

Ballito se berugte storm het in Maart 2007 gekom, en die lewensredders geboutjie is gepeper met reuse branders. Sy vensters is stukkend geslaan, en alles wat binne is, is verwoes, maar die gebou het stewig bly staan op sy rotsfondament. Die ander gebou was minder “gelukkig”, want die see het gekom en al die sand van die “berg” waarop hy gebou is, onder hom uitgespoel. Alhoewel nie ‘n enkele golf eers die gebou geraak het nie, het hy inmekaar getuimel.

Met ‘n mens se geloof is dit ook soos met ‘n gebou. Die Heilige Gees gee vir jou daardie kosbare geskenk met die naam “geloof”. Met hierdie geskenk het jy ‘n “kaartjie” na die ewige lewe, in Jesus Christus wat daarvoor betaal het. Hierdie geloof-geskenk is egter baie spesiaal, want jy kan hom nie maar net gaan toedraai en rens in ‘n kas bre nie! Nee, hy moet gebruik word, en behoorlik gevestig word. Al te dikwels bou Christene hulle geloofshuisie sommer so goedkoop-goedkoop, sonder om eers behoorlike fondasies te l. Om waarlik jou geloof te kan vestig, is nie maklik nie - dit kos harde werk. Ek het al dikwels die geval tegekom waar Christene oor hulle probleme kla, en ek dan met die eerste oogopslag sien dat die grootste probleem is dat die persoon nie ‘n fondament onder sy geloofsgebou het nie.

Die vraag is: hoe bou ek daardie fondament? Daar is ‘n paar elemente by betrokke: Die eerste, en belangrikste is gebed. Gebed is jou kommunikasiekanaal met God. Sorg dat daar ‘n behoorlike verbinding is. Om te bid beteken nie noodwendig dat jy net in jou binnekamer vir God aanbid nie. Dit beteken dat jy ook dwarsdeur die dag, selfs by jou werk, oomblikke afknyp en stilletjies met Hom praat, sommer net gesels. Wees bewus van God se teenwoordigheid waar jy ookal gaan.

Die tweede element is om meer te wil weet van hierdie wonderlike God en Sy wil vir jou lewe. Maak ‘n studie van Sy woord. Daar is soveel wonderlike Bybelstudiegidse beskikbaar. Ek gebruik Die Bybellennium baie intensief, want dit is ‘n alles-in-een studiegids. Dikwels moet ek egter baie verder gaan soek vir antwoorde. Skakel in by ’n Bybelskool. Dit is ’n wonderlike manier om jou fondament waarlik stewig te maak. Terloops, om maar net elke dag ‘n dagstukkie te lees, is nie Bybelstudie nie…….

Die derde element in die bou van jou geloofshuis, is om die krag wat jy in gebed kry en die kennis en insig wat jy in jou Bybelstudie kry prakties uit te leef. Oefen die dinge wat jy geleer het. Hoe doen jy dit? Die eerste stap is om gereeld met ander Christene te kommunikeer en mekaar te versterk. Dit doen jy by die kerk, selgroepe, mannebyeenkomste ens. Dit moet egter nie daar bly nie, want hierdie is slegs die werkswinkel waar jy leer en inspirasie kry. Jy moet ook skouer aan die wiel sit en jou kennis uitdra aan ander. Leef jou Christelike liefde prakties uit na buite op jou eie unieke manier. Sodoende help jy nie alleen om die Koninkryk van God uit te brei nie, maar die bonus is dat jy daarmee die fondament vir jou eie geloof verder verstewig.

Storms in die lewe is onvermydelik. Die Christen wie se geloofshuis sommer so goedkoop-goedkoop gebou is, gaan groot skade kry wanneer die storm kom, maar die een wat hard gewerk het aan daardie fondament, en dit op Christus gevestig het, sal staande bly.

Gebed:

Here, gee my asseblief vandag die ywer om diensbaar te wees in U Koninkryk, en herinner my gedurig aan U teenwoordigheid. Help my ook om die fondament vir my geloof te verstewig.

Skriflesing

Kolossense 2

Waarskuwing teen misleiding

1Ek wil h julle moet weet hoe sterk ek my beywer vir julle en vir die gelowiges in Laodisea en vir al die ander wat my ook nog nie persoonlik gesien het nie. 2My doel daarmee is dat hulle bemoedig moet word. Hulle moet met liefde aan mekaar verbind wees en saam strewe na diep en volledige insig, sodat hulle God se geheimenis kan ken. Die geheimenis is Christus, 3en in Hom is al die verborge skatte van wysheid en kennis te vind.

4Ek beklemtoon dit, sodat niemand julle met vals redenasies mislei nie. 5Al is ek nou nie persoonlik daar nie, is ek tog in die gees by julle en is ek bly om te sien dat julle die goeie orde handhaaf en dat julle geloof in Christus stewig vas staan.

Lewe in verbondenheid met Christus Jesus

6Aangesien julle dan Christus Jesus as Here aangeneem het, moet julle in verbondenheid met Hom lewe, 7in Hom gewortel en op Hom gebou, vas in die geloof soos julle geleer is, en met dankbaarheid vervul.

Donderdag 1 Desember

Diensbaar in die Koninkryk

Kolossense 1:24-29

Suid-Afrika se liefling plaasboer-prediker, Oom Angus Buchan, het maar ‘n baie wankelrige begin gehad in sy prediking-loopbaan. Die meeste mense was maar bitter skepties oor hierdie eenvoudige plaasboer wat wou preek. Toe Angus begin om die Woord uit te dra, het mense (selfs predikante!) deure in sy gesig toegeklap. Hy het egter nie moed opgegee nie, en God het Slf deure vir hom wawyd oopgemaak. ‘n Kind van God wat erns met sy geloof maak, kan gewoonlik teenstand verwag, want die duiwel is nie gelukkig daarmee wanneer iemand sy geloof ernstig opneem nie. Inderdaad het mense ook al by verskeie geleenthede probeer om deure in my gesig toe te klap met hierdie e-pos bediening, maar God is groot en almagtig, selfs baie groter as die mense wat die Evangelie probeer stop! Hy het talle groot deure oopgemaak, sodat ek dikwels verbaas moes toekyk hoe wonderwerke gebeur, en die Woord van God oor die wreld heen versprei.

'n Paar jaar gelede het die NG Kerk van KwaZulu-Natal begin om gewone lidmate op te lei om die Woord te kan verkondig tydens eredienste. Ek was baie bevoorreg om hierdie opleiding te kon meemaak. En weereens is feitlik elke persoon wat die opleiding voltooi het, begroet met testand. Baie gemeentelede wil hulle nie aanvaar nie, bloot op grond van die feit dat hulle nie geordende leraars is nie. Ek het self sulke teenstand beleef, en ek het dit al selfs ondervind dat sommige mense weier om die erediens by te woon wanneer ek die Woord verkondig.

Wanneer Paulus egter van lyding praat, kan ons nie werklik saamgesels nie, want wat hy deurgemaak het ter wille van die Evangelie, is niks minder as ‘n riller nie. Om mee te begin, was hy in die tronk terwyl hy hierdie brief geskryf het. Hy was verskeie kere in die tronk, dikwels onder baie haglike en pynlike omstandighede. Hy is verskeie kere soos ‘n sleg hond weggejaag, en hy is selfs per geleentheid gestenig - met klippe gegooi totdat die mense gedink het dat hy dood was. Wonder bo wonder het hy dit oorleef! En dan was hy ook ‘n slag of wat gegsel - met ‘n sweep geslaan totdat hy stukkend was, en dan was hy met daardie rou wonde aan sy rug vasgeketting en sy voete in blokke in ‘n vuil kerker toegesluit.

Is ek en jy werklik bereid om ‘n bietjie lyding te verduur ter wille van die Evangelie? Is ons bereid om op te staan wanneer die heilige Naam van God misbruik word? Is ons bereid om Jesus se Naam te bely in alle omstandighede? Selfs wanneer vriendskap in die gedrang kom? Of wanneer dit skade kan doen aan my besigheid? Sou ek selfs my lewe waag vir die Evangelie? As ons maar net luister na die verhale wat vertel word deur organisasies soos Geopende Deure, oor die vervolging wat gelowiges bereid is om deur te gaan in sommige Moslemlande, dan kan jy jou hande saamslaan!

Daar is egter ‘n ander punt wat Paulus by ons wil tuisbring, en dit het implikasies vir leraars sowel as gemeentelede.

Paulus sien sy opdrag om mense te onderrig en te leer sodat hulle geestelike volwassenheid kan bereik. Vandag is dit dan ook gewoonlik die opdrag wat elke dominee/leraar/pastoor het. Die dieper betekenis hiervan is dat hierdie gemeenteleiers se grootste taak is om Christen-gelowiges op te lei om volwaardige dissipels van Jesus te kan wees, dissipels wat onder meer die Woord van God kan (sal) uitdra, elkeen op sy eie besonderse manier.

Daar is legio moontlikhede oor hoe om dit te doen. Sommige gaan huisbesoek doen en mense geestelik bearbei. Ander weer kuier by die oumensies wat dikwels baie eensaam is, en uitgehonger vir geselskap. Iemand anders kan weer mense bemoedig, veral diegene wat bedroef is of swaarkry beleef. Ander gaan dalk voorbidding doen of ‘n selgroep lei of bemoedigende boodskappies uitstuur. In ons gemeente het ons ’n span wat elke Saterdag vir die Zoeloesprekende huiswerkers in ons dorp ’n diens hou. Daar word heerlik saam gesing en gebid, en dan is daar ’n boodskap. Ons versprei gratis Bybels aan hulle en gee eetgoed en iets te drinke. Elke lid van die span het ’n ander taak. Myne is om te preek dat die biesies bewe (letterlik en figuurlik!). Petro slaan die kitaar en Chris doen die organisering. Die pannekoekspan voorsien ons van heerlike eetgoed en ander gemeentelede voorsien weer Bybels sodat elkeen wat die dienste bywoon sy eie Bybel kan besit. Ja, inderdaad is sommige van die mense wat die dienste bywoon boemelaars wat hier vir die eerste keer in hulle lewe 'n Bybel kan vashou! En so dra ons saam die evangelieboodskap uit.

Daar is ‘n legio maniere waarop elkeen van ons nuttig kan wees in God se Koninkryk, om elkeen op sy eie manier te help om die evangelieboodskap uit te dra. Hierdie is nie die taak van ‘n leraar nie, maar doodgewone lidmate soos ek en jy. Vind jou nis in God se Koninkryk!

Gebed:

Here, dankie vir mense soos Paulus en Angus wat vir ons ‘n voorbeeld kom stel het van hoe om lyding te weerstaan, en om waarlik nuttig te wees in U Koninkryk. Gee my asseblief die insig, ywer en kreatiwiteit om waarlik 'n nuttige burger van U Koninkryk te wees.

Skriflesing

Paulus se diens in belang van die kerk

24Ek is nou bly oor al die lyding wat ek ter wille van julle moet verduur, want die vervolging van Christus het nog nie geindig nie. Ek verduur my deel daarvan ter wille van sy liggaam, die kerk, 25waarvan ek 'n dienaar geword het volgens die opdrag wat God my gegee het om sy woord ten volle aan julle bekend te maak. 26Dit is die geheimenis wat eeue en geslagte lank verborge was, maar wat nou geopenbaar is aan die mense wat aan Hom behoort. 27God het besluit om aan hulle bekend te maak hoe senryk en heerlik hierdie geheimenis vir die nasies is. Die inhoud daarvan is: Christus is in julle, Hy is julle hoop op die heerlikheid. 28Hm verkondig ons deurdat ons alle mense met alle moontlike wysheid onderrig en leer, sodat ons elke mens tot geestelike volwassenheid in Christus kan bring. 29Daarvoor span ek my ook in en beywer ek my met die krag wat Hy gee en wat kragtig in my werk.

Woensdag 30 November

Met God Versoen

Kolossense 1:21-23

In die brief wat Paulus aan die gemeente in Kolosse skryf, som hy vir hulle in drie versies op wat hulle eenmaal was, wat Jesus vir hulle gedoen het, en wat hulle nou te doen staan.

In vers 21 word hulle pynlik herinner aan wat hulle voorheen was, voordat hulle vir God geken het. Hulle was vyandiggesind teenoor God. Geen normale mens wil weet dat hy ‘n vyand van God is nie. Nogtans beweer Paulus dat hulle wel God se vyande was. Inderdaad kan selfs ‘n “goeie” mens, iemand wat ‘n mooi en vreedsame lewe lei, ‘n vyand van God wees. Die feit is dat as jy nie God waarlik aanbid en dien nie, is jy outomaties deel van die geledere van die duiwel. En elkeen weet dat die duiwel God se grootste teenstander en vyand is.

Een van die groot probleme wat so ‘n vyandskap veroorsaak, is dat dit ‘n muur bou tussen jou en God. Jy word, met ander woorde, verwyder van God. Paulus skryf dan ook vir die Kolossense dat hulle ver van God af was. Die een groot kenmerk van so ‘n lewe ver van God af, is ‘n sondige lewenswyse. Dit kan een van baie dinge beteken: ‘n ooglopende sondige lewe, of dalk ‘n geheime sondige lewe, waar jou uiterlike vertoon baie mooi is, maar jy vuil van binne is. Of dit kan bloot wees dat jy nie doen wat God van jou vra nie.

As iemand egter bereid is om die volle pad met God te loop en sy volle vertroue op God alleen te plaas, dan gebeur wonderlike dinge in jou lewe. Die grootste wonderwerk is egter dat ‘n mens wat ‘n totale vyand van God is, uit die vuil, donker poel van verlorenheid geruk kan word, en skoon gewas kan word deur Jesus se kosbare bloed om vir God aanvaarbaar te word. Ja, so 'n persoon kan selfs aangeneem word as God se eie kind. Daar is ‘n legio verhale van mense wat hiervan kan getuig, mense wat oorgegaan het van ‘n lewe van sondige vyandskap teenoor God na vrygekoopte, bruikbare en nuttige burgers in die Koninkryk van God.

Paulus skryf hier aan die Kolossense ook van soortgelyke dinge wat met hulle gebeur het. Alhoewel hulle ook eers ver van God af was, en hulle in vyandskap met God geleef het, het God versoening bewerkstellig en vrede gemaak met hulle. Hy het Sy Seun, Jesus gegee om te sterf aan die kruis. Op hierdie manier het Jesus die straf vir sonde wat hulle moes kry, op Hom geneem, en so die volle prys betaal sodat hulle vergifnis kon kry. Die wonderlike is dat God die sonde waarin hulle voortgeploeter het totaal vergeef het en hulle “sonder smet en onberispelik” gemaak het.

Maar dit is nie net die mense van Kolosse wat daarby baat nie. Ek en jy baat presies op dieselfde wyse vandag daarby. Ons kan daardie selfde versoening kry as ons maar net in Jesus glo as Verlosser.

Maar God vra ook van die Kolossense om ‘n teenprestasie te lewer. Hulle kan nie nou maar net gaan sit en niks doen nie: hulle moet aanhou in die geloof; vas bly staan daarin; onbeweeglik in die geloof bly, soos ‘n paal wat geplant is. Natuurlik geld hierdie dinge ook vandag vir jou en my.

Ons moet egter baie mooi verstaan dat hierdie “teenprestasie” wat ons lewer, absoluut niks te doen het met ons redding nie. Met ons hl beste pogings kan ons nie ons eie redding bewerkstellig, of God se guns daarmee koop nie. Dit is suiwer uit genade dat ons gered is. Jesus het absoluut alles gedoen wat nodig is vir ons redding. Ons doen hierdie dinge slegs om een enkele rede, en dit is om dankie te s vir wat God alreeds vir ons gedoen het.

Paulus vermaan die Kolossense om vas en sterk in die geloof te bly staan, en hulle nie te laat losruk van die geloof nie. Die vraag is: hoe doen ‘n mens dit? Een van die grootste redes waarom mense begin wankel en losgeruk word van hulle geloof, is wanneer hulle begin lou raak, en nie meer die gemeenskap met ander gelowiges beoefen nie. “Ek kyk kerk op TV” is ‘n baie algemene verskoning om weg te bly van eredienste af. Niks verkeerd om kerk te kyk op TV nie, maar dit mag nooit vir jou ‘n plaasvervanger wees vir ‘n lewendige byeenkoms nie, tensy dit nie anders kan nie. Een van die hoof funksies van ‘n erediens en ander byeenkomste is juis sodat gelowiges mekaar kan versterk en ondersteun. Die boodskap is wel baie belangrik, maar dit is slegs maar n van die elemente van ‘n erediens. As jy slegs na die boodskap op die TV kyk, mis jy uit op al die ander.

As ons nie vasstaan in ons geloof nie, sal ons losgeruk en verswelg word deur die vyand. Kom ons doen alles wat nodig is om vas te staan.

Gebed:

Here, dankie vir mense soos Paulus wat vir ons ‘n voorbeeld van arbeidsaamheid in U Koninkryk kon stel. Help my om lewendig en diensbaar te wees vir U, en om altyd vas te staan in die geloof wat U my gegee het.

Skriflesing

God het ook julle met Homself versoen

21Ook julle was voorheen ver van God af en vyandiggesind teenoor Hom, soos blyk uit julle sondige lewenswyse. 22Maar nou het Hy ook julle met Homself versoen deurdat sy Seun as mens gesterwe het om julle heilig, sonder smet en onberispelik voor Hom te stel. 23Maar dan moet julle vas en sterk bly staan in die geloof en julle nie laat losruk van die hoop wat in julle gewek is deur die evangelie wat julle gehoor het nie. Dit is die evangelie wat aan al die mense op die aarde verkondig is en waarvan ek, Paulus, 'n dienaar geword het.

Dinsdag 29 November

Jesus- Skepper

Kolossense 1:15-20

Daar is ‘n wanbalans in die skepping!

Wat ‘n verskriklike ding om te s! ’n Paar jaar gelede het die destydse minister van Omgewingsake, Marthinus van Schalkwyk, die skok-uitlating gemaak, dat die mooiste Kaap binne ‘n paar dekades in ‘n Karoo-landskap gaan verander, en dat daar geen sprake sal wees van die pragtige wingerde waarvoor daardie landskap so wreldberoemd is nie. Hy noem dan nie eers die ongelooflike Kaapse fynbos nie - skerlik gaan dit k verdwyn! Wingerde kan ‘n mens vervang, maar die fynbos, wat nt hir voorkom - dit is onvervangbaar!

Met groot kommer kyk ons na die natuur rondom ons, en met vrees wat ons harte omklem sien ons hoe dinge gebeur. Die sogenaamde aardverwarming is vinnig besig om sy kleure in ons alledaagse lewe te wys, en ons voel so magteloos. Die verskriklike droogte van die afgelope tyd, saai verwoesting op ons plase. Wat het ons met die aarde aangevang? Hier en daar probeer iemand desperaat om nog te red wat te redde is, maar alles voel so magteloos! Die oormag waarteen ‘n mens baklei is so oorweldigend groot. En dan tref onnatuurlike natuurrampe ons, soos die vloede wat onlangs verwoesting gesaai het in Pretoria. En ons wt dat ons as mense tot ‘n groot mate slf hiervoor verantwoordelik is. As ons maar net…… Ons mense het alles opgemors in slegs enkele jare, en om ons brouwerk nou te probeer regstel is ‘n totaal-onmoontlike saak. Alles lyk so verlore! Die aarde is op ‘n afdraendepad teen ‘n verstommende spoed.

Ek en my gesin ontspan een slag in Mitchell Park in Durban. Dit is ‘n pragtige tuin in die stad, en die stadsvaders het in hulle wysheid ook jare gelede daar ‘n volpark aangel. Met groot wemoed kyk ek na die talle kleurvolle voltjies wat hulle lewens slyt in draadhokke. Ook die ander diere, soos marmosette, wasbeertjies, reuse skilpaaie, almal in hokke toegekamp sodat mense hulle kan bewonder. Wat my die meeste getref het is ‘n troppie meerkatte in ‘n pragtig-ingerigte hok. Een outjie het so met sy pens na bo op die sand gel, so asof hy in die Kalahari se sonnetjie l en bak, tragies ontneem van die wye sandvlaktes waar hy vir skerpioene en goggas in die duine kan grawe.

In skrille kontras met my pikswart Jeremiade is die loflied wat Paulus vir die Kolossense sing, ‘n loflied waar die Seun van God verheerlik word.

Dit is nie alleen op materile vlak waar die mens ingemeng en alles verbrou het nie, maar ook op geestelike vlak. Die mense van Paulus se tyd wou byvoorbeeld hulle gode sien. Hulle wou konkrete bewys van die bestaan van daardie gode h, en so is “menslike” gode soos Diana en Zeus en Venus en al hulle trawante geskep. Paulus kom s egter in hierdie aangrypende gedig dat al hierdie klomp totaal niksseggend is. Alhoewel God nie gesien kan word nie, is Hy tg sigbaar in Jesus, wat verhewe is bo al die magte en menslike gode. Jesus is selfs verhewe bo die skepping, want alles is immers deur Hom geskep. Wat meer is: alles (die ganse skepping) word deur Hom in stand gehou.

En nou wil ons dalk vir Jesus vra: as Hy dan die skepping in stand hou, waarom laat Hy toe dat die mens Sy skepping vernietig?

Natrlik het ons nie antwoorde vir die talle kwelvrae wat dikwels ‘n mens se gemoed teister nie, maar n ding weet ek: God s in beheer. Die aarde is maar ‘n nietige ou klein deeltjie van God se magtige skepping. Selfs die heelal wat ons met ons magtige teleskope verken, is maar ‘n spikkeltjie uit God se handewerk. Nog veel groter as dit alles, is die hemel, God se woonplek. Daar is alles soveel anders en groter en heerliker as die droewige aarde wat ons besig is om teen ‘n skrikwekkende tempo te vernietig. Inderdaad het Jesus voorspel dat Hy ‘n einde gaan maak aan die aarde, en dat ek en jy dan saam met Hom in die onbeskryflike mooi van die hemel sal woon. Al is ons mede-verantwoordelik vir hierdie vernietiging van die aarde, het Jesus in Sy groot genade vir ons versoening bewerkstellig, sodat ons saam met Hom daardie wonderlike heerlikheid kan smaak.

Ja, met vrees en bewing staar ons na die einde wat op pad is, die einde van ons lewe wat so onvermydelik is, die verskrikking van die dood. Die einde van die aarde plaas ‘n beklemming om ons harte. Maar Jesus het uit die dood opgestaan en vir ons die pad berei na die splinternuwe, wonderlike lewe wat op ons wag. Waar is dan die dood se angel? Met dt in gedagte kan ons dan net met belangstelling kyk na die pogings van die mensdom om die aarde te probeer vernietig voordat God dit doen. Die onwillekeurige vraag wat by my opkom is: probeer die mens nie dalk God speel nie?

Gebed:

Here, dankie vir U wonderlike skepping wat ons nog kan geniet, vir die blomme, die veld, die blou lug en die sterre wat U gemaak het. Maar ek sien uit met groot verlange na die hemel, wat nog soveel mooier is, en onaangeraak deur ons mense se vernietigingsdrang.

Skriflesing

Die voorrang van die Seun

15Die Seun is die beeld van God,

van God wat self nie gesien kan word nie.

Die Seun is die Eerste, verhewe bo die hele skepping.

16God het deur Hom alles geskep

wat in die hemel en op die aarde is:

alles wat gesien kan word

en alles wat nie gesien kan word nie, konings, heersers, maghebbers, gesagvoerders.

Alles is deur Hom en vir Hom geskep.

17Voor alles was Hy al daar,

en deur Hom bly alles in stand.

18Hy is die hoof van die liggaam, van die kerk.

Hy is die oorsprong daarvan,

Hy is die Eerste,

die Een wat uit die dood opgestaan het,

sodat Hy die eerste plek in die heelal inneem.

19God het besluit

om met sy volle wese in Hom te woon

20en om deur Hom alles

met Homself te versoen.

Deur die bloed van sy Seun aan die kruis

het Hy die vrede herstel,

deur Hom het Hy alles op die aarde

en in die hemel met Homself versoen.

TERUG NA BO

Maandag 28 November

Tyd vir Kooroefening

Kolossense 1:9-14

Ek raak nie sommer opgewonde oor TV programme nie. Daar was die afgelope ruk egter een wat my baie opgewonde gehad het: Varsity Sing. Die wonderlike harmonie en hemelse musiek het my hoendervleis gegee en dikwels selfs in trane van aandoening gehad.

Vir so lank ek kan onthou, was ek al betrokke by koorsang. Ek het in verskeie kerkkore gesing en ek geniet elke oomblik daarvan. Een wat ek veral geniet het om in te sing, was die Rubato koor, 'n interkerklike koorgroep van Ballito wat ongelukkig 'n jaar gelede moes ophou bestaan. Om koor te sing was vir my seker een van die grootste hoogtepunte in my lewe. Nou moet ek egter maar tevrede wees om net saam met die gemeente in die kerk te sing.

Natuurlik is ‘n opvoering die hoogtepunt vir ‘n koor, maar elke oefening get my opgewonde gehad en elkeen het ek terde geniet. Om alleen te sing (veral in die stort) is nou nie juis opwindend nie, maar om saam met ander te sing wat almal entoesiasties is, laat my are bruis. Om te hoor hoe die wonderlike harmonie rondom jou saamvloei om ‘n musiekstuk te vorm wat jou hoendervleis gee, is iets wat my baie opgewonde maak.

Dit is egter wonderlik om ‘n koorleier te h wat jy kan vertrou, en veral as hy slf die koorstuk gekomponeer het. Om te weet dat hy elke stem deur en deur ken, want hy het elkeen persoonlik geskryf. Elke koorlid hang aan sy lippe om ‘n musiekstuk te leer en te bemeester. Hy leer jou presies watter gevoel hy verlang en watter klanke die koor moet voortbring. En wanneer iemand verkeerd sing, word hy met liefde reggehelp. Wanneer hy dirigeer, volg elkeen in die koor hom noukeurig, en elkeen probeer sing presies soos wat hy aantoon.

Dit is ‘n proses om ‘n koor van niks af op te lei tot een wat met gevoel en in harmonie die soetste klanke voortbring. Dit is eweneens ‘n proses waardeur God se gelowiges bekwaam gemaak word om in Sy hemelse koor te kan sing. Nee, ek praat nie van die koor van eendag nie, maar die koor wat reeds hier op aarde in die wreld sing. En inderdaad is daar ook ‘n verskeidenheid van stemme in hierdie koor van God. Daar is alte en soprane, basse, tenore en baritonne. Ons het almal verskillende gawes, maar saam vorm ons ‘n eenheid wat in harmonie die asem van ons gehoor kan wegslaan.

Nes ‘n gewone koor, kan ons ook nie maar net skielik wegval en hemelse musiek maak nie. Daar moet opgelei word en hard geoefen word. Elkeen van ons moet baie mooi luister na die instruksies van die Groot Koormeester. Al die instruksies is natuurlik klaar neergeskryf in die groot “Koorboek”, die Bybel, dus kan ons gedurig gaan naslaan presies wat die Koorleier wil h dat ons moet doen. Maar omdat Hy die Koorboek persoonlik geskryf het, is dit van uiterste belang om te luister na presies watter intonasies Hy van ons verlang.

Hoe langer ‘n mens saam met ‘n koorleier werk, hoe makliker word dit om maar net na sy gesigsuitdrukking te kyk en te weet presies wat hy wil h jy moet doen. Hoe beter ek die Groot Koormeester leer ken, hoe makliker word dit ook vir my om te weet wat Hy wil h dat ek moet doen. As ek van ‘n kooroefening of twee wegbly, begin ek gou vergeet hoe om te sing. Gereelde bywoning van God se kooroefening is nt so belangrik, sodat my geheue vars sal bly, en ek op my tone kan bly.

As iemand solo sing, is dit nie meer koor nie. Die bekoring van koorsang l juis daarin dat die stemme saamvloei om ‘n harmonie te vorm. En dit geld presies net so vir God se koor, dat gelowiges saamwerk om te doen wat God verlang. Ek het netnou ges hoe opgewonde ek is oor ‘n kooroefening. As gelowiges maak ons mekaar opgewonde om saam te kom vir ‘n oefening. Ek spring elke Sondag op en af van uitgelatenheid en ek kan nie wg dat dit tyd word vir die erediens nie, want dan sien ek almal weer, en ons gesels en versterk mekaar. Daardie saam oefen is een groot fees! En net so geniet ek Bybelskool en selgroep byeenkomste en Saterdagoggende se saam koffie drink en gesels met die manne van ons gemeente. Elke geleentheid waar ek saam met ander gelowiges kan saamwees, is vir my 'n fees!

Maar een ding moet jy duidelik begryp. ‘n Koor oefen met n doel voor o: om ‘n uitvoering te gee wanneer hulle gereed is. Die koor van God kan ook nie net die hele tyd oefen nie! Daar moet gewerk word na ‘n doel: om ‘n uitvoering te gaan lewer.

Vanoggend is my gebed vir jou dat jy nie maar iewers op jou eie ‘n solo gaan probeer sing in die stort nie, maar dat jy deel sal word van die koor, indien jy nog nie is nie. Raak vertroud met elke noot en woord in die Koorboek. Daar sal beslis terme wees wat jy nie verstaan nie. Sluit aan by ‘n Bybelskool - daar sal jy leer wat die terme beteken, sodat jy die instruksies van die Koorleier beter kan verstaan.

En laastens: moenie net oefen nie - neem aktief deel!

Gebed:

Here, ek is so opgewonde oor elke kooroefening. Dankie vir daardie groot lekkerte wat U vir ons gegee het. Gee asseblief vir my die ywer en wil om aan baie opvoerings deel te neem.

Skriflesing

Kolossense 1:9-14

Ons bid vir julle

9Daarom, van die dag af dat ons van julle gehoor het, hou ons ook nie op om vir julle te bid nie. Ons vra God dat Hy deur al die wysheid en insig wat die Gees gee, julle sy wil duidelik sal laat ken, 10sodat julle tot eer van die Here sal lewe deur net te doen wat Hy verlang. Mag julle vrugte dra deur goeie werke en toeneem in die kennis van God. 11Mag God deur sy wonderbare krag julle alle sterkte gee om in alle omstandighede geduldig te volhard. 12Met blydskap moet julle die Vader dank wat julle geskik gemaak het om deel te h aan die erfenis wat vir die gelowiges wag in die ryk van die lig. 13Hy het ons uit die mag van die duisternis weggeruk en ons onder die heerskappy gestel van sy Seun wat Hy liefhet. 14Deur die Seun het ons die verlossing verkry, die vergewing van ons sondes.

TERUG NA BO

Vrydag 25 November

Dra Vrugte met Dankbaarheid

Kolossense 1:3-8

Daar heers ‘n verwoede stryd op die rugbyveld. Die Willebeeste bemeester die bal uit die losskrum, en dan staan Gert gereed om daardie bal agter die doellyn te gaan plant. Die probleem is dat hy nie die bal het nie. Di kosbare voorwerp is stewig in Piet se greep, waar hy hom probeer loswurm van sy opponente. “Piet, hier Piet! Gooi hom vir my asseblief!” soebat Gert.

Dan slinger Piet die bal vir Gert. Dankbaar kyk Gert sy spanmaat in die o: “Dankie ou Piet man, ek wag al hl middag om die bal te kry. Dankie dat jy my die eer gee om die bal te kan hanteer, ek waardeer dit opreg! Jy is ‘n vriend duisend!”

Absurd! Lagwekkend! So speel ‘n mens mos nie rugby nie? Lank voor Gert nog sy “dankie” kon uitspreek was hy al plat geloop! Jy s nie dankie aan jou spanmaat tydens ‘n rugbywedstryd nie, want elkeen doen mos maar net sy plig! Dis immers wat van hom verwag word. Opregte dank kom alleen God toe.

Die gesinslede van die Midde Ooste van 2000 jaar gelede het ook nie gewoonlik vir mekaar dankie ges nie. Daar was die gesin absoluut alles, en l die gesinslede was afhanklik van mekaar. Hulle het allerhande dinge vir mekaar gedoen, sonder dat daar ooit “dankie” ges is, want dit word verwag dat dinge natuurlik sal gebeur. Dieselfde het ook gegeld vir groter groepe, ‘n familiegroep, stam of selfs volk.

As ‘n gemeente reg funksioneer, het elke gemeentelid sy taak - iets wat hy met passie verrig. Dan is daar dus geen nodigheid vir ‘n oor en weer gedankiesery nie. Dn moet ‘n mens vir God dankie s dat Hy die gemeente so aan die brand hou, sodat hulle produktief funksioneer. Dit is daarom ook dat Paulus nie vir die mense in die gemeente dankie s nie, maar Gd dank vr die gemeente, vir hulle geloof en liefde vir medegelowiges wat ooglopend is.

Dat daar probleme in die gemeente is, is nie te betwyfel nie, want Epafras het juis kom hulp soek by Paulus oor hierdie probleme. Paulus val egter nie met die deur in die huis, en beskuldig hulle van allerhande ongerymdhede nie, maar hy kom verdien eers die reg om met hulle te mag praat. Hy verduidelik vir die gemeente dat hulle, net soos hy, deel is van God se Evangelie wat regoor die wreld blom en bloei. Hy sluit aan by hulle liefde en geloof, en dan beskryf hy wat nou eintlik gebeur wanneer die Evangelie verkondig word. Dit is soos vrugte aan ‘n boom, vrugte van liefde en geloof. Die vraag is: waar kom die vrugte vandaan? Dit begin by die wortels van die boom (God se genade), waarsonder die vrugte nooit sal kan bestaan nie.

Hoe werk Paulus se argument?

In vers 4 noem hy dat hulle (die gemeentelede van Kolosse) geloof en liefde het op grond van die hoop. Hierdie is die fisiese resultate van die Evangelie wat hulle gehoor het. Die Evangelie is egter nie net by hlle nie, maar regoor die wreld bloei dit en dra vrugte. Die oorsprong hiervan is egter die genade van God. Dt is die pad wat die Evangelie loop.

Geloof en liefde is ‘n vertikale sowel as ‘n horisontale verhouding. Geloof is vertikaal, oftewel vertroue in Jesus omdat jy met jou hele hart aanvaar het wie Hy is en wat Hy gedoen het, en steeds doen. Op die horisontale vlak werk jou geloof deur in liefde na mede-gelowiges uit te reik. Dit is nie ‘n emosionele soort liefde nie, maar ‘n vrywillige verpligting om vir mekaar om te gee, net soos wat dit gebeur binne ‘n gesin, waar ouers en kinders vir mekaar omgee. Natuurlik gee die Heilige Gees jou die krag hiervoor, want uit jou eie is dit onmoontlik.

Om te kan glo en liefh, is daar 'n ander uiters belangrike element nodig: Christelike hoop, wat natuurlik altyd gaan oor God en Christus. Dit is iets waaraan ‘n mens nooit mag twyfel nie. Ja, natuurlik weet ‘n jy nie wanneer dt gaan gebeur waarop jy hoop nie, maar dt dit gaan gebeur is ‘n absolute sekerheid! God waarborg dit immers! Dit is drom dat Paulus s dat die hoop in die hemel bewaar word.

Wat gebeur as iemand geraak word deur die Evangelie? As ons na die natuur gaan kyk, sien ons dat wanneer jy ‘n saad plant, begin dit groei, en dra dit vrugte en uiteindelik versprei dit. Presies dieselfde gebeur met die Evangelie: wanneer dit in iemand se hart geplant word is die uiteinde dat dit groei, vrug dra en versprei. Dit is, terloops, nie die predikant/pastoor se taak om die Evangelie te versprei nie, maar die gemeentelede s’n. Paulus s vir die gemeente in Kolosse, dat dit regoor die wreld gebeur, en dat dit nie anders moet wees in hulle gemeente nie. Dan praat hy direk ook met jou en my, want dit moet ook nie anders wees in ns gemeente nie. Ek en jy het die taak om vrug te dra (liefde wat in ons lewens blom) en om die Evangelie te versprei.

Maar doen ons dit ooit?

Gebed:

Here, maak my en my gemeente asseblief vrugbaar, en gee vir ons die vuur van U Heilige Gees in ons harte om die wonderlike Evangelie van Jesus uit te dra.

Skriflesing

Kolossense 1:3-9

Ons dank God vir julle

3Wanneer ons tot God, die Vader van ons Here Jesus Christus, bid, dank ons Hom altyd vir julle 4omdat ons gehoor het van julle geloof in Christus Jesus en van julle liefde vir al die gelowiges. 5Hierdie geloof en liefde is gegrond op die hoop wat vir julle in die hemel bewaar word en waarvan julle reeds gehoor het toe die waarheid, die evangelie, aan julle verkondig is. 6Die evangelie het julle bereik, en net soos dit in die hele wreld vrug voortbring en verder versprei, gebeur dit ook by julle van die dag af dat julle van God se genade gehoor het en dit leer ken het soos dit werklik is. 7Julle is daarin onderrig deur Epafras, ons geliefde medewerker en 'n getroue dienaar van Christus in julle belang. 8Dit is ook hy wat ons vertel het van die liefde wat deur die Gees in julle gewek is.


TERUG NA BO

Donderdag 24 November

Paulus se Gesin

Kolossense 1:1,2

Iemand kom bekla nou die dag haar lot by my: sy kan nrens in die winkels 'n behoorlike skryfblok opspoor nie. Nrens is daar so ‘n ding te koop nie. Ek het toe vir haar een gedruk, met lyntjies en mooi prentjies en ‘n Bybelversie onderaan. Sy was in die wolke, want sy beoefen nog die wonderlike kuns van briefskryf met die hand. Die feit is dat daar bitter min mense is wat nog vandag ‘n brief skryf. Die elektroniese media het alles vir ons so gemaklik gemaak dat ons totaal verleer het om ‘n brief te skryf.

O, hoe dink ek met groot nostalgie terug aan my jong dae, toe ek daar iewers in die veld die stofstreep dopgehou het wat nader kom - die Jeep van die weermag se posbode wat ons pos gebring het. In sy possak was daar ‘n brief aan my geadresseer, en my hart het sommer wild aan die bons gegaan as die posman my naam uitroep. Met opgewonde hande het ek dit baie versigtig oopgemaak. Dit was natuurlik van my Mosbolletjie! Ek het die geur wat aan die papier kleef diep in my longe ingetrek en haar skaam, laggende gesiggie voor my gesien, verweef in die geur van die brief. En dan het ek elke woord ingedrink en dit weer en weer gelees. O watter saligheid! Ek het behrlik op ‘n wolkie gesweef......

Paulus was ’n man wat die kuns van briefskryf baie goed verstaan het. Hy begin sy brief met ‘n aanhef wat so ‘n ietsie van homself s, net vir ingeval daar dalk iemand is wat nie weet wie hy is nie. Hy stel homself bekend as ‘n apostel, ‘n spesiale gestuurde van Christus. Natuurlik was daar baie mense wat sy apostelskap betwyfel het, want hy was nie een van die twaalf wat vir drie jaar saam met Jesus was nie. Maar Jesus het n Sy hemelvaart een dag persoonlik aan Paulus verskyn op die Damaskuspad. Dit gee hom die gesag van Jesus, en natuurlik ook die gesag van God. Paulus word dan ook uiteindelik ‘n ware uitgestuurde wanneer sy gemeente in Antiogi hom na die heidenlande stuur om die Evangelie te verkondig.

Paulus het hierdie brief geskryf deur dit te dikteer aan ‘n sekretaris wat die skryfwerk gedoen het. Maar eintlik was Paulus nie die ware skrywer nie. Inderdaad weet ons vandag dat God eintlik die ware Outeur van hierdie brief was, net soos ook al die ander boeke in die Bybel. Hy skryf ook van ‘n medeskrywer, Timoteus. Ons weet nie presies waar hy ingepas het nie. Het hy dalk saam geskryf aan die brief? Of was hy dalk die sekretaris wat geskryf het wat Paulus gedikteer het?

Paulus skryf sy brief nie maar net in die algemeen aan ‘n gemeenskap nie. Dit is ‘n baie persoonlike brief, gerig aan sy eie “bloedfamilie”. Inderdaad is hulle “God se mense”, maar dit gaan veel dieper as net dit, want hulle is ook sy “broers”, sy naaste familie. Ons kan nooit weet wat dit werklik beteken, voordat ons nie eers besef hoe geweldig belangrik die familieband in die bevolking rondom die Middellandse See gespeel het nie. Die gesin was ‘n hegte, onverbreeklike eenheid. Hulle sou hulle gesinslede met hulle lewe verdedig ten alle koste, al was die persoon ook verkeerd. Wanneer Paulus hulle dus broers noem, dan beklemtoon hy hoe sterk die band tussen hom en die gelowiges van Kolosse is, alhoewel hy hulle nog nooit tevore eers persoonlik ontmoet het nie. Maar ten spyte hiervan is daar steeds daardie band wat hulle as “familie” saam bind. Ons sien telkens in die brief hierdie soort gesinsterme, soos pa, broers, en erfenis.

Dit was van uiterste belang in daardie tyd dat gesinslede deur dik en dun bymekaar moes staan, en daarom is hierdie manier van aanspreek veelseggend van die band wat hulle bind as Christene. Ook in die sengroet noem Paulus God “ons Vader”, wat beteken dat God soos ‘n Pa vir al die broers en susters - ons familie - sorg. Paulus is ‘n kind wat vir sy Pa vra om vir die kinders goed te wees. Sal ons Pa dit ooit weier?

Paulus noem dat hulle God se mense is “wat in Kolosse bly.” Daarmee wil hy s dat dit nou hulle aardse woonplek is, maar terselfdertyd is hulle ook in Christus, waar hulle geestelike woonplek is.

God het egter op ‘n wonderlike wyse voorsien dat hierdie persoonlike brief vandag in ons Bybel opgeteken is. Dit is dan ook nt so persoonlik gerig aan my en jou en elkeen wat dit vandag lees. Ja, ek en jy is steeds net so naby familie van Paulus as wat die gelowiges van Kolosse was. Nog meer: ek en jy is net so naby familie van mekaar. Daar is die onverbreekbare familieband van Jesus wat ons vandag aan mekaar bind en mekaar boeties en sussies maak in Jesus, al is daar dikwels groot verskille oor hoe ons lyk en hoe ons dink en reageer. Kom ons wees lief vir mekaar met ‘n ware broederliefde, net soos Paulus dit vir ons voorgeskryf het, en soos Jesus dit vir ons as voorbeeld uitgeleef het.

Gebed:

Dankie Here, dat ek ook deel kan wees van daardie gesende gesin van God. Leer my om waarlik my geestelike broers en susters intens lief te h.



Skriflesing

Kolossense 1:1-2

Kolossense 1

1Van Paulus, 'n apostel van Christus Jesus deur die wil van God, en van die broer Timoteus.

2Aan almal in Kolosse wat aan God behoort, getroue broers in Christus.

Genade en vrede vir julle van God ons Vader!

TERUG NA BO

Woensdag 23 November 2016

Praktiese Christenskap

Kolossense Inleiding

Kersfees is net om die draai en ek sal graag weer vanjaar die Kersverhaal wil vertel. Maar voor ons daarby kom, wil ek graag eers dat ons Paulus se kort brief aan die gemeente van Kolosse doen, 'n boek wat handel oor Christenskap in die Praktyk.

Kom ons begin met die vraag: Wat is die doel van ons as Christengelowiges op aarde? Waarom is ons hier? Die antwoord is eintlik hl eenvoudig: Omdat Christus hier is! Johannes skryf as inleiding in sy Evangelie: “In Hom was daar lewe en di lewe was die lig vir die mense. Die lig skyn in die duisternis, en die duisternis kon dit nie uitdoof nie.” Jesus is die Een wat l die verskil kom maak het, en steeds maak. Toe Hy gekom het, het daar ‘n nuwe lig geval op alles wat tot op daardie stadium as Godsdiens bekend was. Hy het aanbidding van God ‘n totale nuwe belewenis kom maak! As ons dus wil weet wie ons as Christene is, moet ons eers vir Christus ken. Ons moet weet wie Hy is en wat Hy vir ons gedoen het en wat dit alles vir ons beteken. Hierdie dinge word duidelik uit die brief aan die Kolossense. Hierdie boek leer jou om Christenskap in ‘n nuwe perspektief te sien, een van praktiese Christenskap.

Die meeste gemeentes is vandag baie bevoorreg om een of selfs dalk meer toegewyde, geleerde Christelike leiers te h, ‘n dominee, pastoor ens. Hierdie persone kan leiding neem, jou kwelvrae beantwoord, geestelike hulp verleen waar nodig en jou bystaan in jou beproewinge. Tydens eredienste is hulle gewoonlik die persone wat die Woord verkondig. Daar is egter gemeentes, veral in kleiner dorpe op die platteland, waar dit nie die geval is nie.

Die gemeente in Kolosse was een van daardie gemeentes. Hulle het ook nie so ‘n geleerde leier gehad om hulle te help met hulle daaglikse geestelike probleme nie. Ten spyte hiervan moes hierdie Christene nie alleen geestelik oorleef nie, maar hulle was ook die sendelinge wat hulle geloof moes oordra aan al die heidene in Kolosse. Die probleem was egter dat jong Christene sonder die nodige leiding maklik op ‘n dwaalspoor kon beland. Ng erger, dat hulle Jesus se unieke gesag begin prysgee het. Hy het maar net ng ‘n manier geword om by God uit te kom!

Op ’n dag kon een van die gemeentelede met die naam Eprafas nie meer sy kommer oor die stand van sake wegsteek nie. Die enigste persoon wat hy geken het wat raad sou h vir hulle probleem, was Paulus. Dus vertrek Epafras na Paulus waar hy in die tronk in Rome is om die probleem met hom te gaan bespreek.

Paulus het aandagtig geluister na Epafras se droewige verhaal, en toe skryf hy ‘n brief aan die gemeente om hulle op die regte pad te lei. Dit was gn maklike taak nie! Hy moes by die kern van die Evangelie bly, want die gemeentelede was gekonfronteer met nie-Christelike idees, waar die klem dikwels geval het op wat ‘n mens moes “doen” om by God uit te kom.

Dit klink baie edel om te vra wat my te doen staan om by God uit te kom, maar by hulle was die antwoord om allerhande kultiese wette na te kom. Daar was onder andere engele wat vereer moes word en godsdienstige gebruike wat nagevolg moes word. Dit het gladnie meer gegaan oor Christus nie! Paulus moes dit vir hierdie gemeente baie duidelik maak dat daar sonder Christus en Sy verlossingswerk gn redding moontlik is nie.

Paulus het verskeie briewe geskryf, waarvan baie verlore gegaan het. Altesaam dertien van Paulus se briewe is in die Nuwe Testament opgeneem. Hierdie is een van die briewe wat hy geskryf het terwyl hy in die tronk was in Rome, iewers tussen 61 en 63 vC. Hy het ook etlike ander briewe uit die tronk geskryf, soos di aan die Efesirs, Filippense en aan Filemon.

Wie was hierdie Kolossense-gemeente nou eintlik? Vandag is daar nog net runes oor van die eens-belangrike handelstad in Asi, Kolosse. Die stad het ‘n gemengde Grieks-Joodse kultuur gehad, wat ook in die gemeente weerspiel het. Paulus het vir ‘n lang ruk in Efese gebly, sowat 200 km van Kolosse af. Van die inwoners van die omliggende dorpe het die boodskap by Paulus gehoor in Efese, en so het die Evangelie na die buurdorpe versprei. Op hierdie manier het Epafras waarskynlik ook die goeie nuus gehoor, en dit op sy beurt weer gaan oorvertel in Kolosse. Elke gelowige was in werklikheid ’n “lekeprediker”. Toe dinge egter nie meer sin maak nie, het Epafras by Paulus gaan aanklop vir hulp.

Vandag wil ons as gelowiges gemaklik terugsit en slegs die leraar betaal om die Woord te verkondig. Wanneer ons die Kolossense brief lees, kom ons agter dat elke gelowige vandag steeds die taak het om op die een of ander wyse prakties deel te neem aan die verkondiging van die Evangelie. Kom ons leer weer wat dit waarlik prakties beteken om ‘n Christen-gelowige te wees.

Gebed:

Here, ek wil vanoggend dankie s dat U my U kind gemaak het. Ek besef dat dit baie verantwoordelikhede meebring. Help my om prakties my Christenskap uit te leef volgens U wil.


TERUG NA BO